Setki tysięcy w Warszawie: Polacy bronią swojej suwerenności przed Brukselą i Berlinem
12 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/hunderttausende-in-warschau-polen-verteidigen-ihre-souveraenitaet-gegen-bruessel-und-berlin
11 listopada 2026 roku, w Święto Niepodległości, setki tysięcy ludzi przemaszerowały ulicami Warszawy. Coroczny Marsz Niepodległości stał się potężną demonstracją na rzecz suwerenności narodowej.
W środku marszu: prezydent Karol Nawrocki. Premier Donald Tusk natomiast nie pojawił się na demonstracji i świętował w Szczecinie. Nie podpalono ani jednego samochodu, nie wybito ani jednej szyby – a mimo to czołowe zachodnie i polskie media natychmiast potępiły pokojową demonstrację jako „prawicową” lub „nacjonalistyczną”.
Organizatorzy mówili o nawet pół milionie uczestników, a administracja miejska Warszawy (kontrolowana przez koalicję Tuska) liczyła około 250 tysięcy. Ulice były morzem biało-czerwonych flag. Motto było jasne i jednoznaczne: „Polak w Polsce gospodarzem” – „Polak pan we własnym domu”. Okrzyki w rodzaju „To Polska, nie Bruksela” i krytyka Tuska zdominowały marsz. Nawet byli wyborcy Tuska maszerowali, relacjonował profesor Stefan Homburg, wskazując na sedno sprawy: nie chodziło o prawicę kontra lewica, ale o patriotów kontra globalistów.
Tło: Atak na Trybunał Konstytucyjny
Gniew ma konkretne przyczyny. Tusk i jego rząd próbowali siłą odwołać prezesa Trybunału Konstytucyjnego, ignorując orzeczenie Sądu Najwyższego, który uznał te działania za bezprawne. Prezydent Nawrocki i opozycja otwarcie nazywają to zamachem stanu.
UE toleruje tę interwencję, ponieważ polski Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie orzekał w przeszłości, że polska konstytucja ma pierwszeństwo przed prawem UE – stanowiska, którego Bruksela nie toleruje. Konstytucja gwarantuje bowiem również niezależność banku centralnego, co stoi na przeszkodzie przystąpieniu Polski do strefy euro.
W poprzednich latach Tusk zablokował już wejście w życie kilku orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Od czasu naruszenia Traktatu z Maastricht Bruksela coraz częściej powołuje się na presję i „procedury praworządności”, gdy państwo członkowskie broni swojej suwerenności narodowej. Każdy, kto stawia opór, odczuwa pełną siłę Komisji.
Jak poinformowano wczoraj, Sąd Najwyższy wydał 10 listopada 2026 r. jednoznaczne orzeczenie w tej sprawie: Izba Odwoławcza ds. Odpowiedzialności Sądowniczej uchyliła bezprawne zarządzenia wydane przez samozwańczą „przewodniczącą” Annę Korwin-Piotrowską 30 października 2026 r. Tym samym unieważniono zawieszenie prezesa Trybunału Konstytucyjnego Bogdana Święczkowskiego i jego zastępcy. Święczkowski „był i pozostaje” prezesem Trybunału Konstytucyjnego. Jednak Korwin-Piotrowska i frakcja Tuska odrzucają to orzeczenie i uważają się za stojących ponad Sądem Najwyższym.
Spokojny, masywny i imponujący
Pomimo wszelkich medialnych uprzedzeń, marsz przebiegł w dużej mierze spokojnie. Pomimo zakazu odpalono fajerwerki, ale nie doszło do żadnych poważnych incydentów. Nawrocki poprowadził pochód, witany okrzykami „Czołem, panie prezydencie” i odśpiewaniem hymnu narodowego. Tymczasem z bezpiecznej odległości w Szczecinie Tusk wzywał do powściągliwości i mówił o „wspólnym dobru niepodległości”. Wielu uczestników uznało to za nic więcej niż pustą retorykę.
Doniesienia agencji Reuters i Notes from Poland potwierdzają ogromną frekwencję i napiętą politycznie atmosferę. Choć niektórzy określają go mianem „prawicowego” wiecu, sami uczestnicy postrzegają go jako obronę polskiego samostanowienia przed dominacją Brukseli i rządem, który restrukturyzuje Trybunał Konstytucyjny, aby utorować drogę do dalszej integracji z UE i członkostwa w strefie euro.
Suwerenność czy podporządkowanie?
To, co wydarzyło się w Warszawie w Dniu Niepodległości, to coś więcej niż tylko rocznicowy rytuał. To widoczny wyraz głębokiego podziału: z jednej strony rząd i biurokracja UE, które w razie potrzeby omijają lub reinterpretują krajowe organy konstytucyjne i orzeczenia sądów. Z drugiej strony setki tysięcy obywateli i prezydent upierają się, że Polska pozostaje panem samego siebie – i że konstytucja kraju nie zostanie poświęcona dyktatowi Brukseli.