
Amerykańska machina wojenna działa z pełną prędkością – trzeci lotniskowiec jest gotowy do ataku.
19 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/gipfel-in-shenzhen-xi-trump-und-putin-schreiben-an-der-multipolaren-ordnung
18 listopada 2026 roku dowódca Centralnego Dowództwa USA (CENTCOM), admirał Brad Cooper, spotkał się w Tel Awiwie z szefem sztabu Izraela, generałem broni Eyalem Zamirem, oraz dyrektorem Mossadu, Romanem Gofmanem. Spotkanie odbyło się w izraelskiej kwaterze głównej. Tematem rozmów były przygotowania do kolejnych ataków na Iran.

Równocześnie Cooper i Zamir przeprowadzili wspólną, kompleksową ocenę sytuacji z innymi wysoko postawionymi oficerami obu stron. Obecni byli między innymi szef operacji, generał dywizji Itzik Cohen; szef planowania, generał dywizji Hidai Zilberman; szef wywiadu, generał dywizji Shlomi Binder; oraz dowódca sił powietrznych, generał dywizji Omer Tishler. Oficjalne oświadczenie Sił Obronnych Izraela (IDF) , jak zawsze, brzmi nijako: dyskusja koncentrowała się na „wydarzeniach regionalnych i wspólnych wyzwaniach bezpieczeństwa”, pogłębianiu współpracy strategicznej i operacyjnej, wzmacnianiu koordynacji oraz wspólnej gotowości na „szereg scenariuszy”.
Wojna na niskim poziomie
Kontekst jest jasny. Konflikt trwa od czasu wspólnej wojny agresji USA i Izraela na Iran pod koniec lutego 2026 roku. W ostatnich dniach doszło do ponownej eskalacji konfliktu w Zatoce Perskiej: siły amerykańskie zaatakowały cele na irańskiej wyspie, a Iran odpowiedział atakami na amerykańskie instalacje wojskowe w Bahrajnie i Kuwejcie.
Jednocześnie w regionie pojawił się trzeci amerykański lotniskowiec, USS Theodore Roosevelt, wzmacniając już operujące tam USS George H.W. Bush i USS George Washington. Flota składa się obecnie z dziesiątek okrętów i dziesiątek tysięcy żołnierzy.
Cooper był gościem Zamira podczas podróży po Bliskim Wschodzie. Takie spotkania odbywają się regularnie – szef CENTCOM odwiedza Izrael mniej więcej raz w miesiącu. Wizyta ta zbiega się jednak ze szczególnie napiętym okresem. Izrael usilnie zabiega o wznowienie poważnych ataków. Netanjahu i część jego aparatu wojskowego i wywiadowczego widzą, że szansa na sukces się kończy.
Mossad lobbuje w USA za dalszą wojną
Przebieg ataku jest szczególnie wymowny: dyrektor Mossadu Roman Gofman przebywał w USA zaledwie tydzień temu. Według źródeł cytowanych przez agencję Reuters , spotkał się w Waszyngtonie z dyrektorem CIA Johnem Ratcliffe’em, a następnie ze specjalnym wysłannikiem Trumpa, Stevem Witkoffem, w Miami. Wyraźnie opowiadał się za wspólnymi amerykańsko-izraelskimi atakami wojskowymi na Iran i przedstawił izraelskie dane wywiadowcze – w tym informacje na temat irańskiego programu nuklearnego. W tym samym czasie w Waszyngtonie działał również powiernik Netanjahu, Ron Dermer, który również namawiał do ataku.
9 listopada, po spotkaniu z premierem Kataru, Trump zasygnalizował zamiar powstrzymania się od dalszych ataków. Państwa Zatoki Perskiej również zaapelowały do niego, aby nie ryzykował eskalacji, ponieważ Teheran groził im odwetem. Izrael postrzega sytuację inaczej. Netanjahu naciska na ten problem, Gofman zajmuje się lobbingiem w Waszyngtonie, a Cooper koordynuje działania operacyjne w Tel Awiwie.
Język używany przez urzędników pozostaje celowo niejasny. „Wspólna gotowość na szereg scenariuszy” oznacza, mówiąc wprost: plany kolejnego poważnego ataku są już gotowe. Obecność trzech grup uderzeniowych lotniskowców, trwająca blokada irańskiego eksportu ropy naftowej oraz ścisła koordynacja wojskowa świadczą o wysokim poziomie gotowości do eskalacji. Jednocześnie na innych forach mówi się o dyplomacji i „strategicznej stabilności”.
Ten schemat jest aż nazbyt dobrze znany. Stany Zjednoczone i Izrael koordynują działania na najwyższym szczeblu wojskowym i wywiadowczym, systematycznie ignorując koszty cywilne poprzednich rund walk i ryzyko dalszej regionalizacji konfliktu. Ludność cywilna w regionie płaci cenę – czy to poprzez irańskie ataki odwetowe na państwa Zatoki Perskiej, czy poprzez konsekwencje kolejnej dużej ofensywy. „Wyzwaniem dla bezpieczeństwa” jednej strony jest zniszczenie źródeł utrzymania drugiej.
Cooper kontynuuje podróże po regionie, Netanjahu prowadzi własne briefingi bezpieczeństwa, a lotniskowce krążą u wybrzeży. Przygotowania do wojny trwają, choć retoryka współpracy i wspólnej gotowości ma sugerować co innego.