Spotkanie Putina z Razajem: Moskwa i Teheran ostrzegają przed atakiem
- uncut-news.ch uncutnews-ch/putins-treffen-mit-razai-moskau-und-teheran-senden-warnung-vor-einem-angriff
Pepe Escobar i pan Z opisują spotkanie na Kremlu Władimira Putina z irańskim politykiem Mosenem Razaiem jako strategiczny sygnał dla USA. Skupiono się na zacieśnieniu współpracy między Rosją a Iranem, rozbudowie połączeń transportowych i ostrzeżeniu przed możliwym atakiem. Jednocześnie obaj spekulują na temat motywów Trumpa i możliwości kolejnego spotkania z Putinem i prezydentem Chin Xi Jinpingiem.
Nietypowe przyjęcie na Kremlu
Escobar donosi, że Putin najpierw skontaktował się z Razaiem w rozmowie telefonicznej trwającej półtorej godziny, a następnie zaprosił go do Moskwy. Prezydent Rosji wysłał samolot po Razaia i niewielką delegację z Teheranu. Chociaż Razai nie jest głową państwa, otrzymał protokolarny honor głowy państwa podczas przyjęcia na Kremlu. Escobar interpretuje to jako znaczący sygnał.
Rozmowy trwały podobno około trzech i pół godzin. Escobar wymienia jako przedstawicieli między innymi rosyjskiego doradcę ds. polityki zagranicznej Jurija Uszakowa i szefa wywiadu wojskowego GRU, Kostiukowa. Iran reprezentowali Razai i Ali Bagheri Kani, numer dwa w Najwyższej Radzie Bezpieczeństwa Narodowego. Według Escobara, powołującego się na źródło w delegacji, na stole znajdował się zaszyfrowany telefon. Umożliwił on Najwyższemu Przywódcy Iranu, Moszabie Kamemu, połączenie telefoniczne w celu wyjaśnienia pytań lub wydania instrukcji.
Kreml w swoim oświadczeniu określił rozmowy po prostu jako współpracę w ramach kompleksowej umowy o partnerstwie strategicznym. Według Escobara, Razai – w wywiadzie dla irańskich mediów – poruszył następnie kwestię dostaw rosyjskiego gazu i rosyjskich inwestycji w rurociągi. Rurociągi mogłyby być wykorzystywane w obu kierunkach, powiedział Escobar, ponieważ oba kraje są dużymi producentami gazu.
Połączenie kolejowe jako brakujący element korytarza
Według Escobara, kolejnym kluczowym tematem było ukończenie linii kolejowej Raszt-Astara. Stanowi ona brakujące ogniwo w Międzynarodowym Korytarzu Transportowym Północ-Południe (INSTC), który ma połączyć Rosję z Indiami przez Morze Kaspijskie i Iran. Escobar twierdzi, że umowa na budowę i udział rosyjskich firm powinna zostać wkrótce podpisana. Problemy finansowe i biurokratyczne, z którymi zetknął się podczas ubiegłorocznej wizyty w Iranie, zostały najwyraźniej rozwiązane.
Escobar opisuje ten korytarz jako jeden z najważniejszych szlaków transportowych XXI wieku. Biegnie on z Sankt Petersburga przez Astrachań i Morze Kaspijskie do Iranu, a następnie przez Bandar-Abbas i Chabahar do Morza Arabskiego i Bombaju. Trasa omija Kanał Sueski i może stanowić dla Rosji alternatywę dla kontrolowanych przez USA wąskich gardeł i szlaków morskich.
Jako kolejny przykład powiązań regionalnych, Escobar przytacza irański port Czabahar i pakistański port Gwadar. Dzielą je około 80 kilometrów i już do pewnego stopnia ze sobą współpracują. W przyszłości mogłyby stać się węzłami różnych szlaków handlowych, w tym połączenia rosyjsko-irańsko-indyjskiego oraz chińskiego Jedwabnego Szlaku. Escobar odnosi się do własnego anglojęzycznego filmu dokumentalnego, który, jak twierdzi, kręcił w takich miejscach jak Morze Kaspijskie, Bandar Anzali, Zatoka Perska oraz Sistan i Beludżystan.
Oprócz kwestii ekonomicznych i transportowych, poruszono również kwestię współpracy wojskowej. Escobar wspomniał o pociskach balistycznych i hipersonicznych, ale podkreślił, że nie ma żadnych szczegółów ani przecieków na ten temat. Kwestia ta jest niezwykle delikatna dla bezpieczeństwa narodowego obu krajów.
Ostrzeżenie przed atakiem i interesami Chin
Escobar interpretuje długość spotkania, skład delegacji i możliwość bezpośredniego kontaktu z najwyższym przywódcą Iranu jako przesłanie do Waszyngtonu. Twierdzi, że Rosja nie jest jedynie postacią peryferyjną, lecz partnerem bezpośrednio zaangażowanym w obronę Iranu. Atak na Iran byłby zatem, zgodnie z jego interpretacją, również atakiem na Rosję. Strategiczne partnerstwo działa w obie strony, a obie strony udzielają sobie wzajemnego wsparcia, twierdzi.
Escobar odnosi się do spekulacji na temat możliwych terminów ataku amerykańskiego lub amerykańsko-izraelskiego. Jako możliwe daty wymienia sobotę 7-go i poniedziałek 9-go, a także inne tygodnie, ale przedstawia to jako krążące spekulacje. Twierdzi również, że reakcja Iranu na atak byłaby druzgocąca. Przedstawia tę ocenę jako stwierdzenie powtarzane w Iranie, a nie jako niezależnie zweryfikowaną prognozę.
Jeśli chodzi o Chiny, Escobar zapowiada, że podczas nadchodzących rozmów w Szanghaju zamierza bliżej przyjrzeć się przygotowaniom Chin do potencjalnego spotkania w Shenzhen. Jako chińskie interesy wymienia swobodny przepływ statków przez Cieśninę Ormuz, bezpieczeństwo państw partnerskich w Zatoce Perskiej oraz starania o obejście amerykańskich sankcji wtórnych. Wyjaśnia, że Chiny chcą prowadzić interesy ze wszystkimi i zapewnić bezpieczeństwo swoim partnerom handlowym.
Według Escobara, interesy Rosji leżą bardziej w obronie Iranu i Korytarzu Północ-Południe. Stabilność Iranu jest ważna dla Moskwy, ponieważ połączenie przez Rosję, Morze Kaspijskie, Iran i Ocean Indyjski mogłoby poszerzyć dostęp Rosji do rynków zbytu. Pan Z. zasadniczo zgadza się z oceną Escobara. Twierdzi, że wbrew intencjom sprawców, atak nie odizolował Iranu, lecz umieścił go na czele strategicznego sojuszu z Rosją, Chinami i Pakistanem.
Reakcja Trumpa i perspektywa spotkania
W rozmowie obaj dyskutują, jak Donald Trump mógłby uzasadnić atak na Iran. Escobar sugeruje, że Trump może zdecydować się na atak pomimo potencjalnych konsekwencji, ponieważ, jego zdaniem, zranione ego i krótki horyzont polityczny mogą skłonić go do podjęcia ryzykownych działań.
Escobar spekuluje, że w przypadku niepowodzenia Trump będzie szukał winnego. Jako potencjalnych kozłów ofiarnych wymienia sekretarza obrony Pete’a Hegsetha, dowódcę Centralnego Dowództwa USA Brada Coopera oraz przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, którego nazwisko w transkrypcji pojawia się jako „Raising Kane”.
Pan Z dodał, że pakistański mediator, Asim Munir, był w kontakcie z Białym Domem i próbował odwieść Trumpa od ataku. Taki atak, jak twierdził pan Z, mógłby zniszczyć pozostałą infrastrukturę naftową w państwach Zatoki Perskiej. Escobar odparł, że racjonalne argumenty mogą nie przekonać osób sprawujących władzę, które uważał za fanatyczne i niekompetentne.
Jako możliwą alternatywę obaj wymienili spotkanie w Shenzhen 18 i 19 listopada, na marginesie konferencji APEC. Escobar przedstawia je jako ostatnią szansę, w której Putin i Xi mogliby zaproponować Trumpowi rozwiązanie. Na takim spotkaniu Trump mógłby zaakceptować strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami jako partnera negocjacyjnego, zamiast dalej eskalować sytuację, uważa Escobar. Czy spotkanie się odbędzie i czy Trump zaakceptuje taką ofertę, pozostaje niewiadomą.
Podsumowując, Escobar przewiduje, że Trump prawdopodobnie nie przyzna się do błędów, lecz będzie dalej eskalował sytuację i obwiniał innych. Sytuacja pozostaje niebezpieczna, nawet jeśli spotkanie na Kremlu zostanie odebrane jako ostrzeżenie. Pan Z i Escobar kończą rozmowę, zaznaczając, że poinformują o wszelkich nowych wydarzeniach.