Iranowi udało się więc dokonać niespodzianki stulecia.
Oto jak Iran dokonał niespodzianki stulecia
Andrzej Korybko
Niewielu poza Iranem, jego „osią oporu” i jego międzynarodowymi zwolennikami sądziło, że uniknie on losu Iraku, Libii i Syrii.
Wielu spodziewało się, że Iran pójdzie tą samą drogą, co Irak, Libia i Syria na początku III wojny w Zatoce Perskiej, dlatego wynik tego konfliktu można nazwać zaskoczeniem stulecia. Iran nie zniszczył Izraela, jak od dawna groził, ani nie zatopił amerykańskich okrętów, jak media wmawiały swoim zwolennikom, ale oba państwa – a zwłaszcza Izrael – zostały poważnie uszkodzone.
Iran przetrwał, choć osłabiony, jak wyjaśniono tutaj, dzięki pięciu czynnikom wymienionym poniżej:
1. Ogromny arsenał dronów i rakiet
Lata temu irańscy stratedzy mądrze przewidzieli, że przyszłość wojny kinetycznej będzie zdalnie sterowana i bezzałogowa. Rozumieli również wagę budowy w dużej mierze samowystarczalnego kompleksu militarno-przemysłowego na wypadek blokady. W tym celu zgromadzili wszystkie niezbędne zagraniczne surowce do rozbudowy arsenału dronów i rakiet w tych warunkach, umożliwiając Iranowi odwet na przeciwnikach nawet po zniszczeniu systemów obrony powietrznej.
2. Gotowość do wzajemnej eskalacji
Trzeba przyznać, że Iran nie wahał się eskalować działań przeciwko Izraelowi, Stanom Zjednoczonym czy państwom Zatoki Perskiej, których przestrzeń powietrzna i/lub infrastruktura (bazy lotnicze, radary, doki itp.) zostały wykorzystane przeciwko niemu. Iran kontynuował te działania, mimo że jego przeciwnicy posiadali broń jądrową, a w przypadku Trumpa złowieszczymi sugestiami sugerował użycie jej do zniszczenia perskiej tysiącletniej cywilizacji. Zwiększając koszty dla swoich przeciwników, a jednocześnie ponosząc jeszcze większe koszty, jakie oni mu zafundowali, Iran zaskoczył wszystkich.
3. Zdecentralizowana obrona mozaikowa
Irańscy stratedzy trafnie przewidzieli również, że ich przeciwnicy prawdopodobnie pozbawią ich przywódców głowy, stąd konieczność decentralizacji obrony kraju prowadzonej przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), aby utrzymać eskalację konfliktu opartą na dronach i rakietach, która – jak oczekiwali – ostatecznie wyczerpie ich bardziej bezbronnych przeciwników. To podejście nie było pozbawione ryzyka, ponieważ niemal doprowadziło do wojny z Azerbejdżanem, a co za tym idzie, potencjalnie z Turcją, członkiem NATO, ale ostatecznie okazało się bardzo skuteczne, znacznie przekraczając oczekiwania.
4. Patriotycznie zjednoczona populacja
Pomimo sporadycznych aktów przemocy politycznej (zaostrzanych przez mocarstwa zagraniczne wykorzystujące istniejące urazy), zdecydowana większość Irańczyków zjednoczyła się patriotycznie w obronie swojego cywilizowanego państwa. Większość ludzi o różnych tożsamościach politycznych, religijnych, etnicznych i regionalnych rozumiała egzystencjalną stawkę konfliktu, po tym jak Izrael i Stany Zjednoczone wyraźnie o tym omówiły. Dlatego nie doszło do zbrojnych powstań, aby nie działać w interesie swoich przeciwników. Dlatego cierpliwie znosili swoje cierpienie.
5. Strategiczna cierpliwość dyplomatyczna
I wreszcie, irańscy negocjatorzy nie zaakceptowali pierwszej proponowanej umowy, pomimo rosnących kosztów dla ich kraju, po części po to, by przedłużyć cierpienia, jakie wojna zadawała ich przeciwnikom, licząc, że doprowadzi to do ich podziałów i tym samym do bardziej sprzyjających warunków międzynarodowych dla zakończenia działań wojennych. Liczyli również na to, że ich społeczeństwo pozostanie zjednoczone, co było podstawą tej polityki i powodem, dla którego amerykańska polityka „maksymalnej presji” nie doprowadziła do „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu.
Iran mistrzowsko połączył czynniki militarne, strategiczne, polityczne i dyplomatyczne, aby przetrwać trzecią wojnę w Zatoce Perskiej, co jest niewątpliwie zwycięstwem, biorąc pod uwagę, jak wielu spodziewało się, że podąży śladami Iraku, Libii i Syrii. Chociaż Iran nie zniszczył Izraela, co wielu jego zwolenników uważało za miarę sukcesu przed rozpoczęciem działań wojennych i co, jak im obiecywano, miało nastąpić, to jednak zadał swojemu wrogowi bezprecedensowe straty.
Izrael zrobił to samo Iranowi, ale i tak przegrał, ponieważ nie osiągnął w pełni żadnego ze swoich celów.