Pełzająca okupacja 36/2026(790)

Szanowni Państwo!

Oto trzydziesty szósty w tym roku SOBOTNIK.

Z pozdrowieniami Małgorzata Todd www.mtodd.pl

Pełzająca okupacja 36/2026(790)

W porównaniu z tamtą, mającą początek 1 września 1939r. obecna „niemiecka okupacja” to zaledwie próba zastąpienia Generalnej Guberni Unią Europejską. Jest jeszcze czas, żeby się tej niemieckiej dominacji przeciwstawić. Najwdzięczniejszym poletkiem do działania jest kultura. Skarbów kultury niemieccy bandyci nie oddadzą, a te wytwarzane obecnie też by „przytulili”, gdyby były coś warte.

     Tak jak dawniej, tak i teraz literatura broni się najlepiej. Tylko trzeba, żeby powstawała i docierała do „szerokich mas”, a film jest jej najlepszym przekazem, zwłaszcza, że konkurencji nie widać. Im więcej kanałów i stacji telewizyjnych, tym więcej powtórek, jakby już nikt niczego nowego nie był w stanie wymyślić.

     Zakładam, że film, czyli słowo połączone z obrazem nadal znajduje odbiorców. Może inaczej: film znajdowałby odbiorców, gdyby chciał i umiał opowiadać o naszym życiu w sposób logiczny i atrakcyjny. Musiałaby się tylko skrzyknąć grupa ludzi, którzy coś umieją i coś im się chce.

     Wracając do porównania z „państwem podziemnym” za czasów okupacji niemieckiej, zastanówmy się co twórcom takich filmów grozi obecnie. Dekonspiracja? W dobie powszechnej anonimowości nikt nie musiałby podawać danych osobowych, gdyby nie chciał. Donosicieli można by tropić i eliminować. A krety mogłyby być usuwane, za krecią robotę, też po cichu. Tu pole dla amatorskiego kontrwywiadu, a przy okazji podpowiedź scenariusza.

      Dawniej wyprodukowanie filmu kosztowało krocie. Dziś praktycznie można zrobić go za darmo z udziałem sztucznej inteligencji. Wystarczy skrzyknąć ludzi mających coś do powiedzenia i umiejących to przekazać. To jeden ze sposobów zatrzymania pełzającej okupacji zaplanowanej z niemieckim perfekcjonizmem, jak zwykle przez Niemców.

===================================================

Humor AD MMXXVI

– Pytałaś mnie, czy lubię dowcipy z brodą – powiedział DUCH CZASU.
– Pamiętam – odparła Małgorzata.

– To teraz powiedz mi, czy mogą być żarty tak nowe, że nie mogły powstać wcześniej niż w tym roku?

– A to zagadka! Daj przykład.

– Proszę bardzo:

Wsiada lekarz do taksówki i mówi:

− Do szpitala!

− Którego?

− Wszystko jedno, w każdym mam dyżur.

**** *** **

To jest sztuka teatralna, której na deskach jakiegokolwiek teatru nie uświadczycie. Teatry  wolą „poprawiać” Szekspira, z nadzieją, że przecież to i tak nikogo nie interesuje. Zainteresowanych „Przerwą w podróży” odsyłam do ulubionej przez Warszawiaków księgarni  sklep@multibook.pl,